در بهار زندگی رفتی سفر....تو بی خبر...در کاشانه ام جای تو خا لی ست

سلام...

بالاخره بعد از یک سال این وبلاگ که مطالبش حسابی خاک خورده بود آپ شد.

از این به بعد قول می دم مرتب آپش کنم.

اونی که مدعی بود عاشقته

تو رو تو ویرونه ها تنهات گذاشت

آه...چرا نموندی؟؟؟؟
آه دلو سوزوندی

فصل ها بی وفا سال ها بی وفا هستند

امید نداشته باش به عشق و محبت

زبانی که می گوید دوستت دارم بی وفاست

روزی می آید که در دل ها گل ها پژمرده می شوند

تمام راستی ها به دروغ آمیخته می شوند

عاشقان بیهوده انتظار رفته ها را می کشند

مسافران بی وفا. راهها بی وفا هستند....

مثه برگی خشک و تنها روی شاخه موندم اینجا می ترسم

توی چنگ وحشی باد برم از خاطرو از یاد بپوسم

همه ی روزای من ...قصه ی بودن من...توی آینه ی دلم مثه شب سیاه و سرده

مثه ابرا رنگ درده....

تو شتاب لحظه ها من با خودم یکه تنهام می دونم

تو سراب این افق تا سفر نهایت اینجا می مونم

همه ی روزای من ...قصه ی بودن من...توی آینه ی دلم مثه شب سیاه و سرده

مثه ابرا رنگ درده....

مثه یه غروب تنها که می شینه پشت ابرا...یه سکوت بی پناهم...

توی این بیهودگی ها لحظه ها رو می شمارم

کودکی با بازی...

جوانی با شهوت...

دوستی با صداقت...

عشق با لذت...

ازدواج با حقاقت...

پیری با حسرت...

این است بازی کودکانه طبیعت...

نامهربانان بدانند...محبت کو چکترین پاداش به عاشق است و عاشق خریدار محبت...نه گدای محبت.

آه ای قناری شکسته بال این همه سکوت قسمت تو نیست.

بوی یک سبد شکوفه می دهد فصل های آبی نگاه تو

ای همیشه بی کس ای غریب شهر درد من هم از نزاد درد توست....